کابل کشی شبکه

خدمات پیاده‌ سازی زیرساخت شبکه و یا به عبارتی خدمات پسیو شبکه کار پیچیده و بسیار سختی می‌باشد. در دنیای واقعی، با مشکلات فیزیکی مانند دیوارها و سقف سر‌و‌کار دارید.

در اینجا ما وارد مبحث طراحی شبکه و نقشه شبکه نمی‌شویم و فقط قصد داریم با معرفی کابل‌کشی ساخت یافته شروع کنیم که مجموعه استانداردهای بسیار مهمی است که در تمام دنیا برای نصب کابل‌های شبکه، تلفن، تصویر و … به شکل ایمن و مناسب استفاده می‌شوند.

درک کابل‌ کشی ساخت یافته

اگر می‌خواهید یک شبکه واقعی و استاندارد که به خوبی کار کند داشته باشید، باید درک درستی از استانداردهای آن که کابل‌ کشی ساخت یافته (Structured Cabling) نام دارد نیز داشته باشید. این استانداردها که توسط TIA/EIA تعریف می‌شوند (یعنی همان کسانی که چگونگی استفاده از RJ-45 در انتهای یک کابل UTP را مشخص کردند) استانداردهایی را با جزئیات بسیار برای کارشناسان کابل‌ کشی با در نظر گرفتن تمامی جنبه‌های یک شبکه کابلی را فراهم آورده‌اند که از نوع و جنس کابل شروع و تا جزئیات محلی که کابل از دیوار خارج می‌شود (ایستگاه کاری) ختم می‌گردد.

یک سیستم کابل‌ کشی شبکه صرفاً برای شبکه‌های کامپیوتری مفید به کار برده نمی‌شوند. به عنوان مثال کابل‌ کشی ساختار یافته در شبکه‌‌های تلفنی و سیستم‌های ویدئو کنفرانس نیز کاربرد دارد.

ایده کابل‌ کشی ساخت یافته ایجاد یک ساختار کابل‌ کشی شبکه مطمئن و ایمن برای همه تجهیزاتی است که ممکن است به ارتباط داخلی نیاز داشته باشند. مسلماً این به همه شبکه‌های کامپیوتری قابل اعمال است اما می‌توان آن را به ویدئو و تلفن نیز بسط داد یعنی هر چیزی که به کابل‌ کشی توان پایین نیاز داشته باشد.

باید سه مورد درباره کابل‌ کشی ساختار یافته بدانید. اصول کابل‌ کشی با تصویر، سوییچ‌ها، کابل‌ها و کامپیوتر‌ها شروع می‌شود. سپس اجزای شبکه را می‌بینید مانند چگونه کابل از دیوار عبور کرده و در کجا خاتمه می‌یابد. این بخش با جزئیاتی درباره اتصال در خارج شبکه به اتمام می‌رسد.

بسیاری از شبکه‌های امروزی دارای اجزای بیسیم نیز هستند. سوییچ‌ها، سرورها و رله‌های ایستگاه کاری (Workstation) برای شبکه‌ای سریع روی سیم تکیه دارند اما اجزای بیسیم مناسب کاربرانی است که دائماً در حال جابه‌جایی می‌باشند و یا برای دستگاه‌های پرتابل مثل تلفن هوشمند. در اینجا روی ساختار دارای سیم متمرکز می‌شویم.

اصول کابل کشی شبکه

گردش در دنیای سخت‌ افزارهای ارتباطی با ساده‌ترین نوع شبکه شروع می‌شود: یک سوییچ، مقداری کابل UTP و چند کامپیوتر. به عبارت دیگر یک شبکه با توپولوژی استار فیزیکی خواهیم داشت.

هیچ قانون فیزیکی مانع از شما نمی‌شود که یک سوییچ را در وسط دفتر خود وصل کرده و کابل‌ها را روی کف اتاق به تمام کامپیوترهای شبکه خود وصل کنید. این روش کار می‌کند اما به خصوص هنگامی که در محیط‌های واقعی قرار بگیرید سریعاً دچار مشکل می‌شود. این مشکل بیشترین فشار را بر روی تکنسین‌های شبکه‌های کامپیوتری وارد می‌کند. چرا که آن‌ها می‌بایست دائماً در حال بر طرف کردن مشکلات ناشی از این نوع کابل کشی باشند. کابل‌های شبکه که در دسترس هستند و بر روی کف کشیده شده باشند منتظر کسی هستند تا به آن‌ها گیر کرده و شبکه را خراب کنند. به غیر از تصادفات احتمالی، جابه‌جا کردن و گام گذاشتن روی کابل در گذر زمان باعث شده کابل خراب شده یا کانکتورهای RJ-45 از انتهای کابل خارج شوند.

مسلماً باید یک روش بهتر برای نصب یک شبکه فیزیکی وجود داشته باشد. یک نصب استاندارد و اصولی، ایمنی بهتری فراهم آورده و مانع از خراب شدن شبکه توسط جاروبرقی‌ها، کارمندان سر به هوا، و تداخل الکتریکی می‌شود. این روش به سخت‌ افزارهای بیشتری برای سازماندهی و حفاظت کابل نیاز دارد. در آخر، شبکه نصب شده جدید با اصول و استانداردهای کابل کشی ساخت یافته، انعطاف‌پذیری زیادی برای شما فراهم می‌کند و به شبکه شما اجازه بزرگ شدن با توجه به نیازها را داده و هر وقت لازم باشد به راحتی می‌توانید اجزای شبکه را ارتقا دهید.

ما در اینجا فقط تئوری‌ها را نمی‌گوییم. در دنیای واقعی کسانی که بیش از بقیه به استانداردهای بهبود یافته احتیاج دارند همان‌هایی هستند که شغل آن‌ها کابل کشی شبکه است. در پاسخ به این نیاز، TIA/EIA استانداردهایی برای نصب کابل فراهم آورده است.